این روزا از هر سریالی که به نحوی به نشریه و روزنامه نگاری مربوط شه بدم می یاد.فکر می کنم اینا چی از روزنامه نگاری می دونن؟! فکر کردن کشکه ! هرکی کار نداره، بهش زن نمی دن یا بیرونش کردن از خونه می ره تو روزنامه مطلب می نویسه.از سازنده های این سریالا که چقدر متنفرم ازشون بگذریم، بازیگرای این نقشا به شدت عصبیم می کنن!
دوست ندارم فکر کنن اینقدر راحته.اصلا اینا چه می دونن بی طرفی یعنی چی؟! خبر چیه؟! منبع خبری کدومه؟! از اینکه بیان نقش روزنامه نگار رو بازی کنن اما هیچی درباره ش ندونن، ناراحت می شم.فکر می کنم به ارزش روزنامه نگاری توهین شده.فکر می کنم این یه شغل مقدسه که اینجوری نزدیک شدن بهش، حرمتش رو می شکنه.اون "شهر قشنگ" رو که نشون می ده دیگه نزدیکه اشکم در بیاد ! به خصوص وقتی دارن مقاله می نویسن ! یادم می یاد چندسال پیش چقدر آسوده این سریال رو نگاه می کردم...
حالا جالبتر از اینا، حس درونیه که با روزنامه نگارا دارم.یه جور خاصی کسایی که اینکاره ن رو دوست دارم...فکر می کنم همکاریم...یه حس غریب خوشایندیه...مثلا ما یه چیزی رو می دونیم که بقیه نمی دونن...یه نوع همذات پنداری درونی...

منطقی تر که فکر می کنم می بینم برای همه ی شغلا همینطوره.وقتی سریالی می سازن که یه نفر (مثلا) به اصرار یه عده حاضر می شه بره توی مدرسه ی یه دهی به بچه ها درس بده، هرچقدر اون آدم خوب، هرقدر نقش مثبت، ممکنه یه معلم از نادیده گرفتن ارزش شغلش ناراحت شه.همینجوری که نیست.خب یه معلم باید سواد درس دادن داشته باشه...فن بیان داشته باشه...بتونه دانسته هاش رو منتقل کنه...با بچه ها کار کردن رو بلد باشه...و خیلی چیزای دیگه که من بلد نیستم.اینا خب همینجوری که نیست.تکنیکه...اصلا هر شغلی...فروشندگی...گویندگی...و وقتی احساس می کنم چیزی رو که چشم روزنامه نگار من می بینه، دیگری نمی تونه ببینه، تصور می کنم ما همه دنیای خودمون رو می بینیم...هر کسی از پشت چشمای خودش...
از مقایسه ی روزنامه نگاری با هیچ شغلی ناراحت نمی شم.می دونم که حتی راننده ی ماشین زباله هم، کارش سختیایی داره.شاید اون همه رانندگی کردن و همیشه پشت فرمون بودن آدم رو خسته کنه، این کار هر کسی نیست.باید حتما سر ساعتای خاصی جاهای مشخصی باشن...تازه دید منفی که نسبت به کارشون وجود داره...حتما باید صبور و پر تحمل هم باشن.این مقایسه ها نه از ارزش کارم برام کم می کنه، نه از علاقه م نسبت بهش.اما کسی که چیزی راجع بهش نمی دونه، بخواد درباره ش حرف بزنه، نقشش رو بازی کنه...اونوقت متنفر می شم.

بدون شک منظورم فیلمی نیست که به طور خاص درباره ی مثلا زندگینامه یه روزنامه نگار ساخته شده باشه.برای همچین فیلمی مسلما برای ساخت فیلم اطلاعاتی می گیرن.وقتی می رن توی زندگی فردیش، حتما نگاه خاص روزنامه نگاریش تصویر می شه.بازیگر به اهمیت نقش و شغلش پی می بره.می دونه داره چی رو بازی می کنه...و یا هر فیلمی که به طور خاص درباره ی شغلی باشه از این قاعده مستثنی است.

پی نوشت: خب با این همه حساسیت و همذات پنداری با همکارای روزنامه نگارم! اعتراف می کنم که من هیچکدوم از اینا نیستم! من تازه دارم یاد می گیرم ! خب اگر فکر می کنید که به وبلاگ یه جو زده ی خود گم کرده سر زدید، نمی شه گفت به طور دقیق اشتباه می کنید!! البته تا حدودی درست حدس زدید!
حالا که دیگه تا اینجا اومدید اینم بگم که کارم رو هم خیلی دوست دارم!