۱.دوست داشتم يه عكاس فوق‌العاده بودم با يه دوربين خدا كه دور دنيا سفر مي‌كردم و عكس مي‌گرفتم...همه‌ي زندگيم در سفر مي‌گذشت و صرفا به عكاسي...دلم نمي‌خواست به هيچ جا متعلق باشم...هيچ قيد و بندي نداشته باشم...فقط عكس مي‌گرفتم...و تمام صحنه‌ها زيباي دنيا رو، تمام منظره‌هاي عالي طبيعت رو ثبت مي‌كردم...
۲.من كلا كاراي صدايي رو دوست دارم.آرزو دارم خواننده، دوبلور و يا گوينده‌ي خوبي بشم.
۳.خيلي به درس اهميت نمي‌دم براي همين آرزوي خاصي براش ندارم...فقط امسال قبول بشم!
۴.نويسنده‌ي موفقي باشم.دلم مي‌خواد بتونم بنويسم.
۵.آرزو دارم سريال پرستاران هيچوقت تموم نشه! من عاشق اين سريالم.وقتي پاش مي‌شينم دلم مي‌خواد ساعت‌ها طول بكشه.گاهي تكرارش رو هم نگاه مي‌كنم! وقتي به اين فكر مي‌كنم كه اينم يه سرياله كه روزي تموم مي‌شه، انگار همه‌ي درداي عالم يهو مي‌ريزه توي دلم.دوست داشتم يه دي‌وي‌دي از اين سريال داشتم كه هميشه نگاه مي‌كردم.صبح و ظهر و شب پرستاران! اونم پشت سر هم!
۶.دلم مي‌خواد روزي بياد كه هيچ بچه‌اي وجود نداشته باشه كه مجبور باشه كار كنه.دلم خواد هيچ بچه‌اي لباس كهنه نپوشه...هيچ بچه‌اي پابرهنه نباشه...هيچ بچه‌اي گريه نكنه...دوست دارم شهربازي‌ها هميشه پر باشه از بچه‌هايي كه بازي مي‌كنن...مي‌خندن و خوشحالن...دوست دارم همه‌ي بچه‌ها درس بخونن...همه شون خوشبخت باشن.دنياي بچگي خيلي پاكتر و لطيف‌تر از اونه كه توي اين همه فقر و كثافت، تيره بشه.دلم مي‌خواد دنياي بچه‌ها همشه روشن باشه...روشن و رنگارنگ.

بازي دوم، بازي ترس‌هاي كودكيه كه من به علت بودن لينكم در وبلاگ شكلات، بهش دعوت شدم! با اين وجود من دوران كودكي خيلي شجاع بودم.از هيچ حيوون و جانداري نمي‌ترسيدم.خيلي وقت‌ها توي خونه تنها بودم اما نه از تاريكي نه از دزد وحشت نداشتم...واقعا دوران كودكي غرور آفريني بود..افسوس كه اكنون با ترس حتي از بازي‌هاي كامپيوتري جنگي! افتخار گذشته را به باد داديم! فقط يه چيز بود كه من ازش مي‌ترسيدم:

بچه كه بودم(قبل از سن مدرسه) از يه قسمت فيلم كلاه قرمزي به شدت مي‌ترسيدم.صحنه‌اي كه دايناسوره حركت مي‌كنه به طرف كلاه قرمزي و اونو چسبيده به ديوار گير مي‌ندازه...دست كم ۲۰ بار اين فيلم رو توي سينما و ده بار خونه ديدم، هربار اين صحنه چشمام رو مي‌بستم! بالاخره بار اولي كه ديدمش نه سالم بود! خونه‌ي يكي از عموهام بوديم و دختر عموم كه ۵ سال از من كوچيكتر بود اين فيلم رو براي من و برادرم گذاشت و منم اونجا ديگه روم نشد جلوي دختر عموم چشمام رو ببندم!(غيرت!) بعش ديگه ترسم ريخت و تا همين حالا هم بدون سانسور نگاهش مي‌كنم!

خب من هم كامران (به بازي دوم فقط، چون اولي رو كه خودش دعوتم كرده!)، امير،ايمان،اردشير،مژگان، كامران(^_^) و ياسر رو به بازي دعوت مي‌كنم.

نتيجه‌ي جدي: من واقعا خودم رو روشنفكر مي‌دونم.تو رفتارم معمولا صميمي هستم و خيلي شوخي مي‌كنم...و حرف‌هاي رد و بدل شده در چت رو هم هميشه با بعد روشنفكريم مي‌گيرم و جواب مي‌دم...اما اخيرا پي بردم همه لياقت اين برخورد روشنفكرانه رو ندارن.شروع مي‌كنن چرت و پرت گفتن و احمقانه رفتار كردن...جالبه كه مدعي هم مي‌شن! به هرحال من هيچ وقت اهميتي ندادم كه يه عقب مونده بهم امل بگه.اما ياد گرفتم اول آدما رو بشناس بعد باهاشون صميمي شو...بعضي‌ها رو كه مي‌شناسي متوجه مي‌شي اصلا حرف زدن باهاشون وقت تلف كردن...به نظر من چت دو دسته‌ست.يا چيزي ازش ياد مي‌گيري يا تفريح مي‌كني و خوش مي‌گذروني.اما اين وسط يه دسته‌ي سوم هست كه به معناي واقعي به درد نخور و مسخره‌ست.براي همينه كه من تا كسي رو نشناسم دعوت به چتش رو قبول نمي‌كنم.اما به نظر مي‌رسه توي دسته‌ي قبول كرده‌ها هم بايد يه تجديد نظري بكنم.

پي‌نوشت:يه چيزيه بين خودم و ادليستم.نه به خودتون بگيرين و نه حدس بزنين كيه؟ يه نفرم نيست...به وفور توي ادليستم آدم آشغال پيدا مي‌شه.مرده‌شورم رو ببرن با اون شناختم!

-شب بود و توي رختخواب داشتيم با دخترخا‌له‌م(همون بالايي)حرف مي‌زديم.
اون: يه دختري هست توي كلاسمون عاشق پسر خاله‌شه!(اونم ۱۲ سالشه!) تا اسمش رو مياري غش مي‌كنه! مي‌گه پسره خيلي خوشكله.ولي اون يكي ديگه رو دوست داره.چندماه ديگه تولد دختره‌ست منم دعوتم.اون پسره هم مياد.مي‌خوام برم ببينم اينقد ازش تعريف مي‌كنه كيه اين پسره؟!

-باز با همون دخترخاله داشتيم جك تعريف مي‌كرديم كه گفت رفته inbox گوشي باباشو چك كرده و ديده چندتا جك خيلي زشت! داشته! "واي واي اگه بدوني اين مرده كه براي بابام جك فرستاده چقد بي‌ادبه!" بهش مي‌گم چه گفته مگه؟مي‌گه نه آخه تو كه نمي‌دوني!من يه چيزايي هست كه زودتر از سنم فهميدم!!!

2.چند روز آخر عيد خونواده عموم اومده بودن اينجا.دختر عموم (12 سالشه) برام تعريف مي‌كرد دختراي مدرسه‌شون همه دوست پسر دارن! مي‌رن تو اينترنت، چت مي‌كنن با هم بعد قرار مي‌ذارن تو كوچه...!خيلي افتضاحه! منم همينطور كه داشتم فكر مي‌كردم واقعا سن بلوغ پايين اومده! چند كلمه باب نصيحت گفتم كه اين كارا آخر عاقبت نداره و ...اين دوستيا مبتذل...سن شماها زوده واسه دوستي و...جالبه كه اصلا بدش نمي‌يومد! قشنگ گوش مي‌داد و تاييد مي‌كرد!

-يكي از همون روزايي كه خونمون بودن، داشتم با يه نفر چت مي‌كردم.اومده بود بالاي سر من با قيافه‌ي حق به جانب! كه اين كيه؟! گفتم دوستم...داره چي مي‌گه؟! هيچي...دارين مي‌گين چند سالته و اينا؟! نه داريم درباره يه چيز ديگه صحبت مي‌كنيم...يادته كه درباره‌ي دوستي‌هاي اينترنتي چي برات تعريف كردم!!!

-روز بعدش باز داشتم چت مي‌كردم كه سر و كله‌ش پيدا شد..."همه‌ي زندگيت شده اينترنت!" اين كيه؟! دوستمه...يهو چشمش افتاد به عكس طرف كه توي آواتارش گذاشته بود.اين عكس كيه؟! اوني كه باهاش حرف مي‌زنم...تو هم عكس دادي؟! نه...آفرين!مي‌دوني چند سالشه؟! آره...اونم مي‌دونه؟! آره...وااي دختر چرا گفتي؟!! مگه بهت نگفتم از خودت اطلاعات نده!

نسل قبل از ما اونايي بودن كه انقلاب كردن...نسل بعد از ما اينايين كه زودتر از سنشون مي‌فهمن! نسل ما اين وسط، نسل بيخودي بود!

امروز يكسال گذشته...يكسال از حماقت‌ها، بچگي‌ها،...يكسال از عشقم به تو گذشته...و من امروز نياز دارم كه با تو حرف بزنم...حرف‌هايي كه هيچوقت گفته نشد...مي‌خواهم به ياد بياورم كه چطور شروع شد؟...شايد خنده‌دار باشد...من كس ديگري را دوست داشتم!...يك دنياي بچه‌گانه...يك زندگي ساده...كسي براي دوست داشتن...من خوشبخت بودم...ناگهان چه اتفاقي افتاد؟ تو از كجا آمدي؟ كه من را پرت كردي وسط دنياي آدم بزرگ‌ها...زود بود براي عاشق شدن...زود بود براي عشقت مردن...
چه شب‌ها كه تو خوابيدي و من بي‌خواب بودم...چه روزها كه تو خنديدي و من گريان بودم...چه نفس‌ها كه با تو كشيدم...چه سفرها كه با تو رفتم...چه خاطره‌ها كه با تو ساختم...تنهاي تنها، با اميدي پوچ، كاخ‌ها آرزو به يادت ساختم...ساختنش را نديدي، ويران شدنش را ديدم...
يكسال نگراني‌ات، نگراني‌ام...غمت، غمم...و گرفتاري‌ات، گرفتاري‌ام بود...يكسال اشك‌هايم بدرقه‌ي سفرهايت بود...يكسال خنده‌ات، تنها مرهم دل خسته‌ام...باورت مي‌شود من شب‌ها براي تو نماز شب خواندم؟...صبح‌ها براي نماز صبح بيدار شدم، ثواب نداشته‌اش را توشه‌ي راه تو كردم؟...مي‌دانم كه تو خدا ناباور هستي...من اما تسليمم در برابر تقدير...
يكسال گذشت...امروز تولد توست و من هيچ هديه‌اي براي تو ندارم...كاش چيزي داشتم كه لايق تو بود.افسوس كه من حقيرتر از انم كه چيزي به تو بدهم...امروز من حتي ضعيف تر و ناتوان‌تر از آن هستم كه براي تو بنويسم...براي تو نوشتن سخت است...مدت‌هاست كه مي‌دانم هيچ جايي در خاطرت ندارم...امروز قلبم حتي، تحمل تپيدن را ندارد...دوستت دارم؟ نمي‌دانم...اما خوب مي‌دانم هرگز مثل تو كسي را دوست نخواهم داشت...تولدت مبارك!